Hoe moet ik verder?

Hoe moet ik verder?

In vijftien jaar praktijk had ik niet eerder zo’n wanhopige en van eenzaamheid doorspekte kreet gehoord.

Hoe moet ik verder? was het antwoord op mijn vraag wat deze vrouw naar mijn praktijk bracht. Sophie, 59 jaar, ze zag er heel goed uit in haar zwarte design jurkje met hoge hakken met Michael Kors tas maar uit haar ogen straalde de wanhoop. Van buiten mooi, van binnen een zielig klein meisje. Nog even en ze zou gaan huilen. Dan zou haar make-up een zielig verregend masker worden. Ik geef haar ruimte om even aan te komen, om even te voelen waar ze is gekomen en haar emoties door te laten.

De vraag hoe moet ik verder zegt genoeg. Ze is ergens terecht gekomen waar ze niet wil zijn, ze kan niet meer alleen verder, ze heeft zich in de nesten gewerkt, ze voelt zich moederziel alleen, het gaat niet meer.

Meestal komen deze situaties in een eerdere levensfase voor maar gezien haar staat van dienst als moeder, huisvrouw en ‘vrouw van’ is het een lange ik-pas-me-wel-aan weg geworden. Maar wanneer kinderen de deur uit gaan, manlief alleen nog maar z’n joystick achter na loopt omdat de consequenties van het ouder worden hem doet vluchten in sex-verslaving, wanneer de tweede, derde en vierde huizen in het buitenland leeg en kil zijn zonder familie, wanneer je geen zin hebt gevonden in het leven en van zin bent voor een ander, dan slaak je uiteindelijk zo’n noodkreet als deze vrouw.

Ik heb met haar te doen vanaf het begin maar blijf letten op mijn professionele taak als hulpverlener. Alsof een prachtige dure Ming vaas aan stukken voor mijn voeten ligt. Lijm me, zoek mijn stukken bij elkaar, maak me weer heel, spreekt de eens zo mooie vaas. Ik twijfel. Zal ik beginnen bij haar jeugd of bij haar gezin en relatie. Zal ik haar vragen wat de reden is dat ze zich zo enorm piekfijn verzorgd kleedt en opmaakt. Zal ik vragen waarom ze een kwartier te laat was of wie haar grootste inspirator is in haar leven. Ik besluit om haar een andere vraag te stellen.

 Hoe moet ik verder, maar Wie ben ik? vraag ik haar. Wie ben ik en wat ben je kwijt van jezelf? Ze kijkt me aan met haar grote blauwe Ming ogen. Ze pakt haar zwarte leren tas met gouden label van de vloer en grabbelt er wat in om mij een oud fotootje te overhandigen. Ze zegt niets, kijkt naar de foto en begint zachtjes te huilen. “Haar, haar ben ik kwijt geraakt. Dit ben ik toen ik 10 jaar was…..”

Dit verhaal heb ik verzonnen maar het zou zo maar kunnen gebeuren dat deze Sophie, of misschien wel Stéphan, mijn praktijk binnenstapt. Ik en mijn verloren ik. Hoe lang houdt een mens het vol om het leven van een ander te leiden? Om de kwaliteiten en talenten, de eigen geschiedenis achter te laten of te verbergen om het goed te doen in de ogen van een ander. Het is nooit te laat om dat verloren stukje zelf weer te gaan zoeken. Begin, gewoon nu!

 

© Chantal de Mol

 

 

Foto: Charlotte Rampling door Derek Hudson