Kraamfeest: Hoera een de Mol!

Het zou sociaal ongepast, maatschappelijk onverantwoord zijn, heel dom en tegen de natuurlijke psychologische groeifase in wanneer ik nu nog aan zou kondigen dat ik bevallen zou zijn van een baby. Op mijn leeftijd is een kraamfeest niet meer normaal. Daarnaast zit ik al heerlijk in die overgang. De overgangsklasse noemt Youp van ’t Hek de overgang, maar dan meer in de zin van degradatie. Dat is weer een ander onderwerp. Zwanger in de overgang.
En toch, voelt het niet minder dan dat: de geboorte van mijn kind. Een nieuw begin, een vrucht van samenwerking, liefde, ervaringen en verlangen. Blij, dat ook. En bij een geboorte hoort een naamgeving. Een naam die past bij de baby en die voor de’ouders’ een bijzondere betekenis heeft of door generaties heen gaat.
What’s in a name?

Bij de naam die we met onze geboorte meekrijgen staan we niet altijd bij stil. Jij wel? Mijn naam maakte juist dat ik er heel vaak bij stil moest staan. Mijn moeder las op jonge leeftijd het franse boek Het meisje Chantal en besloot al op 13 jarige leeftijd om haar eerste dochter zo te noemen. Maar Chantal was in het gehucht in Brabant niet een officiele naam en werd het Adriana, met als roepnaam Chantal. Mijn achternaam de Mol, was al bekend vanwege het bedrijf van mijn ouders en grootouders. Grote bussen reden met koeienletters DE MOL door het land en buitenland. ‘Ben jij de dochter van… ‘Ja, van de bussen.
Eerste escape in Leiden waar ik ging studeren. Geen identiteit met de bussen meer. Het lot wilde dat Linda net bekend werd. ‘Ben jij familie van…’. Ja, ver weg. Er heten immers maar weinig mensen ‘de Mol’. Een kleine familie. Nog een escape, mijn huwelijk met mijn dierbare Gosse. Direct nam ik zijn achternaam ‘Visser’ aan. Heerlijk algemeen en 1200 in een dozijn. Zo, ik had nergens last meer van.

De energie en boodschap van mijn naam gingen toch hun eigen weg. Toen ik veertig werd plakte ik mijn meisjesnaam achter Visser. Het franse boek dat lang onvindbaar was, dook Gosse op het internet op. Ja, ik begrijp mijn moeder. En nu, nu ik 50 ben geworden, ben ik trots op mijn meisjesnaam en doop mijn website met die naam. Chantal de Mol. Terug naar de bron, een nieuwe fase is aangebroken. Een overgangsfase naar zoals ze noemen The Great Escape: 50. Doen wat je leuk vindt, uitdragen wat je goed vindt, doorgeven wat je talenten zijn, delen wat je hebt, doen waar je nog niet eerder aan toe gekomen bent.

En dat is precies wat ik doe in mijn praktijk. Een plaats, waar mijn wieg staat, waar mijn hele leven meedoet, waar iedereen welkom is. Jong en oud, om even als mens gekoesterd te worden en waar geluisterd en gezien wordt. Elk mens telt mee.
Even stilstaan om weer een eigen weg te durven gaan die voor jou bedoeld is. Daar begeleid ik heel graag in, dat is mijn ding in dit leven. Hoera, de cirkel is rond!